Een monoloog van iemand die te grazen is genomen door wat niet eigenlijk – Een voordracht

Op 18 januari presenteerde ik in het Frascati theater een monoloog van een minuut geschreven voor de zwartste dag van het jaar: de grote depressieve kutavond.

Ik kijk naar mijn collega waar ik, als mijn best doe, een genuanceerde mening over vorm. Alles wat een beetje ergens op slaat is genuanceerd en het is precies nuance die de romantiek uit het leven zuigt.
De waarheid ligt in het midden maar het midden is zo godsgruwelijk saai dat ik liever starnakel bezwijk onder de veelheid van het bestaan, dan dat ik onder ogen zie dat het grootste verdriet waarschijnlijk gewoon een levensfase is.

Mail mij als je de hele tekst wil lezen.

 

 

 

Alles bekijken